ლია ლიკოკელის

ლია ლიკოკელი დაიბადა 1986 წელს. მან დაამთავრა თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის კინორეჟისურის ფაკულტეტი. 2008-2013 წლებში მუშაობდა დუშეთის სახალხო თეატრში დადგმით რეჟისორად. მისი სადებიუტო პოეტური კრებული „დევის ცოლის სიცილი“ გამოიცა 2013 წელს და 2014 წელს დაჯილდოვდა პრემია „საბათი“ წლის საუკეთესო ლიტერატურული დებიუტისთვის. ლიკოკელმა ორჯერ გაიმარჯვა ლიტერატურულ კონკურსში „წერო“ თავისი მოთხრობებისთვის (2014 და 2015 წლებში); 2016 წელს კი გახდა წინანდლის პრემიის ლაურეატი ახალგაზრდა ავტორებისთვის პოეზიის ნომინაციაში. მისი ლექსები თარგმნილია შვედურ, ინგლისურ, გერმანულ და რუსულ ენებზე.

(ამონარიდი)

მძულდა პაპაჩემი და მინდოდა, მომკვდარიყო. მძულდა მისი აკვარელისფერი თვალები, როცა შემომხედავდა და ვგრძნობდი, რომ ჩემს ნაცვლად სხვისი დანახვა ერჩივნა. მძულდა მისი ქუდი, რომელსაც მხოლოდ ძილის დროს იხდიდა 长და ბავშვობიდან ვიცოდი, რომ თუ შევეხებოდი, დავისჯებოდი. მძულდა სახლის სიჩუმე მისი თანდასწრებით, ფეხის თითებზე სიარული და ის, რომ ვერ ვბედავდით სიცილს, როცა ხასიათზე ვერ იყო. მძულდა ჯოხი, რომლითაც ძროხებს და ხანდახან ჩემს კატას ურტყამდა, მისი ნაჯახი, რომელიც ტყეში მიჰქონდა ხეების მოსაკლავად ყოველი დღე, შაბათ-კვირის გარდა, სანამ სიარულის უნარს არ დაკარგავდა. მძულდა მისი მსუბუქი, სწრაფი სხეული, რომელსაც სიბერემ ვერაფერი დააკლო და მეგონა, რომ სიკვდილიც ვერასდროს მისწვდებოდა. წელიწადში ორჯერ ქალაქში მიდიოდა მანქანის ნაწილების საყიდლად ან ნებისმიერი სხვა მიზეზით. აუცილებლად მიდიოდა ქალაქის აბანოში და ნავთლუღის ბაზარში, რომ ყველანაირი უსარგებლო ნივთი და დედაჩემისთვის კაბის ფერადი ქსოვილები ჩამოეტანა. ერთხელ გავიგონე, ჭორაობდნენ, ქალაქში ქალი ჰყავსო და წელიწადში ორჯერ ბებიაჩემის გაკეთებული ყველი მიაქვსო მასთან. ჩამოჰქონდა ხოლმე ორცხობილები — ძველი, ძლივს დასაღეჭი, ავტოსადგურში ნაყიდი. ეს ორცხობილები ყველაფერს მერჩივნა და ჩუმად ვჭამდი. ვჭამდი და ვფიქრობდი, ეს კაცი არასოდეს მოკვდება-მეთქი.

თარგმნა ლელა სამნიაშვილმა